Туган тел

Безгә һаман җилләр каршы булды,
Ачы булды, карлы, яңгырлы...
Һәм арынды халык  “артык йөктән” –
Туган телен... ташлап калдырды.

Тел шуышты, өстерәлде алга,
Телсез калган халкын эзләде.
Ят кавемнәр аңа ташлар атты,
Тел
Калкынырга теләп тезләнде...

Күкләр ишетмәде бу халыкны.
Иблис адаштырган далада
Эзләп тапты да тел, сулыш өрде –
Кабат кайтты халык Аллага.

Ак биләүгә биләп үз халкын тел,
Уян инде, диеп инәлде.
Кырлар буйлап, гүя күк йөзеннән,
Татар авылына юнәлде.

Телгә йөзен ачты Тәңре шулчак,
Теләкләрен тоеп, иң тәүдә
Бәби булып биләнәсе килде
Тел биләгән сихри биләүдә.

Җитте алар өнсез бер авылга.
Гадәти бер авыл – юлдагы...
Мескен халык –
Шул борынгы сабый –
Җир-анага сыенып елады.